Toespraak Matthias Desmet

Afgelopen maandag (26-02-2024) had ik de eer om door de Amerikaanse senator Ron Johnson te worden uitgenodigd om deel te nemen aan een paneldiscussie in de Amerikaanse Senaat, getiteld ‘Federal Health Agencies and the COVID Cartel: What Are They Hiding?’. Bijgevoegd vindt u de transcriptie van de korte toespraak die ik tijdens het evenement heb gehouden. Trouw aan mijn gebruikelijke stijl week ik tijdens de toespraak af van mijn voorbereide opmerkingen. Daarom heb ik hieronder ook de video-opname opgenomen. Genieten! Mattias

Beste leden van de Amerikaanse Senaat,
Beste publiek,
Geachte dames en heren,

Ergens in de zeventiende eeuw begon de mensheid aan een moedig project. Tot dan toe vertrouwde het land op mythische en religieuze verhalen om de samenleving te organiseren. Nu zou het deze illusies achter zich laten. De wetenschap vertrouwde op de wereld zoals die voor onze ogen verschijnt. Het beschreef op objectieve wijze verschijnselen en beschreef op rationele wijze de relaties daartussen. Er werd verwacht dat deze levensbenadering een koninklijke weg naar de Waarheid zou zijn en de mensheid definitief zou bevrijden van de gevaarlijke illusies van religie. Het tijdperk van Verlichting en Rede stond op het punt te beginnen.

Een paar eeuwen later bleek deze verwachting op zichzelf een illusie. De traditie van de Verlichting leidde vrijwel tot een heerschappij van Rede en Waarheid. Nooit eerder vertrouwden de elites meer op een manipulatief soort toespraak die ‘propaganda’ werd genoemd. En nooit eerder volgden mensen zo blindelings zelfs de meest absurde verhalen die via de massamedia werden verspreid. Kant geloofde dat de traditie van de Verlichting een nieuwe burger zou voortbrengen die voor zichzelf kon denken, maar tot nu toe blijkt het tegenovergestelde waar: het bracht de ideale burger van de totalitaire staat voort, die Hannah Arendt definieerde als een burger die geen onderscheid kan maken tussen realiteit en fictie.

Na het communistische en fascistische totalitarisme van de twintigste eeuw zijn we momenteel getuige van de opkomst van een technocratisch en transhumanistisch totalitarisme. Het manifesteert zich op de typische manier waarop totalitarisme dat doet: als een duivels pact tussen de elite en de massa.
De elite bevindt zich op het niveau van de mondiale instellingen. Het ideologische programma van deze instellingen – zoals het bijvoorbeeld verwoord is in de Sustainable Development Goals van de VN – wordt aan de publieke ruimte opgelegd via een indrukwekkend propagandaapparaat. Om maar één voorbeeld te geven: de VN rekruteerde in 2020 maar liefst honderdtienduizend (!) zogenoemde digital first responders om ‘desinformatie’ op internet te bestrijden.
De rationalistische kijk op de mens en de wereld had ook een aantal onverwachte psychologische effecten op het niveau van de bevolking: de focus op het rationeel begrijpen van de uiterlijke verschijningsvorm van verschijnselen vervreemdde mensen van innerlijke ervaringen en de ethische dimensie van het leven en maakte de mens los van zijn medemens. mens en de natuur eromheen.

Deze twee evoluties, de opkomst van een elite die gebruik maakt van propaganda en een eenzame en losgekoppelde bevolking, hebben elkaar versterkt. De eenzame staat is precies de staat waarin een bevolking bijzonder kwetsbaar is voor propaganda. Op deze manier is er de afgelopen twee eeuwen een nieuw soort massa ontstaan: de zogenaamde eenzame massa. Dit proces van massavorming zorgt ervoor dat mensen radicaal niet in staat zijn een kritische afstand te nemen ten opzichte van de verhalen die via de media worden verspreid, het maakt ze radicaal bereid tot zelfopoffering en het maakt ze radicaal intolerant voor dissonante stemmen (denk aan de agressieve censuur van dissonante stemmen tijdens de coronacrisis en gedurende de Amerikaanse verkiezingen van 2020).

Nu de samenleving ten prooi valt aan propaganda, wordt het steeds duidelijker dat er dringend behoefte is aan wat de oude Grieken Parrèsia of oprechte spraak noemden. Vanuit psychologisch oogpunt kan glashelder worden beargumenteerd dat Truth Speech zowel de massavorming remt (en dus ook totalitaire systemen die altijd gebaseerd zijn op massaformatie) als de grondoorzaak van massaformatie, namelijk de ontkoppeling en eenzaamheid.
Dit is het punt dat ik wil maken: het is tijd voor een metafysische revolutie, een revolutie die op psychologisch niveau in essentie hierop neerkomt: de omschakeling van een samenleving die wordt geregeerd door eenzame massa’s in de greep van propaganda naar een samenleving die wordt geleid door een groep verenigd door oprechte spraak.

Meer lezen over Mattias Desmet op deze website: https://www.dinekevankooten.nl/?s=desmet

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 28 februari, 2024

4 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Politiek en Maatschappij

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek