Revalidatietijd

TIJDens mijn TIJD in het revalidatiecentrum
Bleef er van mijn leven weinig over
Ik heb mijn leven verloren.
Mijn leven lag aan diggelen,
het lag aan gruzelementen.
De tijd stond stil.

Ik keek naar de wolken
Uren staarde ik ernaar.
Ik volgde de wolken,
zag hoe ze kwamen en gingen.
Ik wist niet dat er zoveel
lagen en richtingen waren.

In mij klonk onophoudelijk:
“Die wolken, lucht en winden
wijst spoor en loop en baan,
Zal ook wel wegen vinden,
waarlangs mijn voet kan gaan.”

Ik kon alleen maar huilen
Er bleef niets meer over
van mijn leven
van mij
Dit wil ik níet!
Dit kan ik níet!

Ik snapte er niets van
Waarom …
Waartoe …
Waardoor…
Waarover…
Waaruit…
Waarlangs…
Waarvoor…
Waarvan…

Er kwam geen eind aan.
Er was geen begin te vinden.

Ik kon de boodschap niet bevatten
Deze boodschap wilde ik niet
Mijn leven lag in scherven,
Ik bleef kijken naar de brokstukken
Ik wilde er niets mee
Ik kon er niets mee.

Ik luisterde naar Bachs pianoconcerten,
Terwijl ik keek
Uren, uren en uren
In een radeloos niet weten.
naar een reddeloos leeg gat.


Bij het zien ‘Stuk’ de vierdelige docuroman waarin een aantal mensen wordt gevolgd tijdens de periode die ze doorbrengen in een revalidatiecentrum, werd ik diep geraakt. De serie legt bloot wat er gebeurt als het noodlot ineens toeslaat. Het revalidatiecentrum als biotoop waar dromen, verlangens en plannen doorlopend moeten worden bespiegeld en bijgesteld.

Er welden gedichten in mij op die eindelijk taal gaven aan wat al zooo lang (31 jaar) in mijn binnenste vast zat.
Ik lag in 1994 6 weken in het revalidatiecentrum in Den Haag, na 4 weken ziekenhuisopname en de medeling dat ik nooit meer beter zou worden:
– revalidatiecentrum/
– revalidatie-tijd/
– revalidatietijd/
– revalidatie-oorverdovende-stilte/
– revalidatie-woede/
– de-revalidatie-hel/

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 12 oktober, 2025

2 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Gedichten

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek