Revalidatie woede

Ik was woedend.
Wóé-dend.
Maar ik wist het niet.
Er was geen woord.
Geen lucht.
Geen ruimte.
Alleen die hel.
Die zich vastbeet in mij.

Revalidatiecentrum.
Er was niks te revalideren
Ik moest alleen maar leren accepteren
Leren dat dit mijn leven was
Leren hoe ik het best op bed kon liggen
Leren hoe ik het best de rolstoel voortbewoog
Ik was een product.
Een project.
Een nummer.

Ze trokken aan me.
Ze duwden.
Ze praatten over me.
Naast me.
Nooit tegen me.
Jullie…
Jullie deden maar.
Om jullie werktijden opgevuld te krijgen
Mede dankzij mij.

Ik schreeuwde niet.
Er kwam geen eens geluid,
geen brom, geen kreun, een zucht
Ik bevroor.
Ik zat gevangen in de hel
Ik keerde me om
En keek naar de lucht
Ik sloot mijn gezicht.
Jullie zagen niks.

Bezoek?
Blijf maar weg.
Jullie snappen niet wat ik meemaak
Ik hoef jullie goed bedoelde vrolijkheid niet.
Ik hoef jullie ogen niet.
Niet die blikken –
van ‘och wat erg’
van ‘je komt er wel’
van ‘kop op’.

Kop op?
Ik verzoop.

En niemand…
NIEMAND
zei:
Dit is woede.
Dit is normaal.
Dit is een fase.
Dit ben jij
die iets onmenselijks
probeert te dragen.

Waarom vertelde niemand mij dat?
Waarom wist ik dat zelf niet?



Bij het zien ‘Stuk’ de vierdelige docuroman waarin een aantal mensen wordt gevolgd tijdens de periode die ze doorbrengen in een revalidatiecentrum, werd ik diep geraakt. De serie legt bloot wat er gebeurt als het noodlot ineens toeslaat. Het revalidatiecentrum als biotoop waar dromen, verlangens en plannen doorlopend moeten worden bespiegeld en bijgesteld.

Er welden gedichten in mij op die eindelijk taal gaven aan wat al zooo lang (31 jaar) in mijn binnenste vast zat.
Ik lag in 1994 6 weken in het revalidatiecentrum in Den Haag, na 4 weken ziekenhuisopname en de medeling dat ik nooit meer beter zou worden:
– revalidatiecentrum/
– revalidatie-tijd/
– revalidatietijd/
– revalidatie-oorverdovende-stilte/
– revalidatie-woede/
– de-revalidatie-hel/

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 12 oktober, 2025

2 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Gedichten

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek