Mattias Desmet totalitarisme

Op 2 februari 2022 schrijft Mattias Desmet op LinkedIN:

Beste allen,
zoals aangekondigd nog een post over mijn nieuwe boek – het ligt vanaf vandaag in de boekhandel.
Ik heb ervoor gekozen om een ‘zacht’ boek over totalitarisme te schrijven, een boek dat niet zozeer de nadruk legt op de spectaculaire aspecten ervan – indoctrinatie, propaganda, terreur, hersenspoeling, geforceerde bekentenissen, concentratiekampen, enzovoort. Het gaat daar soms ook wel over, maar ik heb toch veeleer de aandacht gevestigd op het onderliggende, psychologische proces dat tot die ultieme horror leidt.

Het is dit wat we ons moeten realiseren: totalitarisme is niet in de eerste plaats het product afwijkende, monsterlijke geesten.
Het komt voort uit een bepaalde manier van denken die zeer wijdverspreid is, een manier van denken die tot buitensporige industrialisering en vertechnologisering van de wereld leidde en vervolgens tot buitensporig individualisme, sociaal isolement en epidemische angst, depressie en frustratie.
De grootschalige massavorming van de twintigste eeuw waren een logisch uitvloeisel van de lamentabele psychische toestand waarin de bevolking verkeerde – en waarin ze nu opnieuw verkeert.
Een individu geeft zich over aan de massa en haar leiders vanuit de wens om bevrijd te worden van zichzelf, om te ontsnappen uit sociaal isolement en uit troosteloos individualisme; een individu geeft zich over aan de massa vanuit het smachten naar een absolute meester die richting geeft aan een zinloos bestaan.
Het is die vacature die de totalitaire leider gretig inneemt.
Hij eist niet minder dan de volledige onderwerping van het individu aan het collectief, hij introduceert altijd een nieuwe, absolutistische solidariteit en burgerzin.
Dat was onder het nazisme en het communisme zo en we zien hetzelfde fanatieke collectivisme nu weer opgang maken, weze het, precies zoals Hannah Arendt voorspeld had, onder een nieuwe, technocratische gedaante.

Hoe kunnen we een evenwicht vinden tussen individu en collectief?
En hoe kunnen we het mechanistische mens- en wereldbeeld achter ons laten?
Dit zijn het soort vragen die we ons daarvoor moeten stellen: bekijken we de mens als een biochemische machine die technologisch gemonitord en farmaceutisch bijgestuurd moet worden of als een wezen dat in mystieke resonantie met de Ander en met de eeuwige vormentaal van de natuur zijn bestemming vindt?’

Voor de mensen die het boek zullen lezen: ik hoop dat jullie in de klanken die ik neergeschreven heb een eigen verhaal kunnen horen, ik hoop dat het jullie aanzet tot het spreken van jullie eigen woorden in een tijd waarin een Ministerie van Waarheid – de factcheckerij – iedereen in een staatsdiscours probeert te wringen.


Wil je meer weten over dit onderwerp?
Kijk op: https://www.dinekevankooten.nl/tag/politiek/
Voor een overzicht kijk op: https://www.dinekevankooten.nl/archief/overzicht-great-reset-corona/

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 3 maart, 2020

3 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Politiek en Maatschappij

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek