INLEIDING Hooglied c

Dit artikel hoort bij: een mystieke reis door het Hooglied

Een uitnodiging tot een mystieke reis

Sommige teksten vragen niet om analyse, maar om stilte. Niet om uitleg, maar om aanwezigheid. Het Hooglied behoort tot deze teksten. Het nodigt niet uit tot begrijpen, maar tot luisteren met het hele wezen. Dit is geen boek dat je leest — het is een tuin waar je binnengaat. Een stem die je hoort in de schemering. Een geur die iets in je losmaakt waarvan je niet wist dat het in je lag te sluimeren.

Om deze reis werkelijk aan te vangen, is vertraging nodig. Een bewuste keuze om niet te haasten, niet te duiden, maar te verblijven. Tussen de regels. In de beelden. In het ongemakkelijke én het tedere. Alleen dan beginnen de woorden zich langzaam te openen — niet als feiten, maar als spiegels. Niet als leer, maar als liefde.

Want deze poëzie spreekt een taal die diep onder onze dagelijkse taal ligt. Een taal van symbolen en stiltes. Van fruit en geur. Van bedden en bergen, duiven en muren. Elke metafoor is een poort. Een uitnodiging om dieper te kijken, verder te voelen, eerlijker te zijn over wat in ons leeft.

Op dit pad zijn er geen vaste stappen. Er is alleen een beweging van binnenuit. Een hunkering naar een volledigheid die misschien nooit volledig te vangen is, maar wel steeds intiemer kan worden ervaren. Verlangen wordt hier geen gemis, maar een richting. Heelheid geen perfectie, maar een toestand van bewuste aanwezigheid, waarin we durven toestaan dat we geraakt worden — en veranderen.

In dit alles blijft het mysterie intact. Het Hooglied geeft zich niet prijs zoals een boek dat uitgelegd wil worden. Het blijft fonkelen en ontwijken. En toch — of juist daardoor — spreekt het tot iets in ons dat ouder is dan woorden: het verlangen om thuis te komen in de liefde.

Laat je dus meenemen, niet door kennis, maar door resonantie. Laat beelden je raken zonder ze te willen vangen. Laat je hart stil worden bij wat je niet begrijpt, en vertrouw erop dat de betekenis zich toont wanneer je bereid bent te ontvangen in plaats van te beheersen.

Want misschien ligt de diepste wijsheid van deze poëzie niet in wat ze zegt, maar in wat ze aanraakt. En misschien is dat genoeg: geraakt worden. Zo begint elke echte reis.

Lees ook:
* inleiding-hooglied-a/ De essentie van het Hooglied — een poëtische uitnodiging
* inleiding-hooglied-b/ Het mysterie van ontmoeting — tussen het menselijke en het goddelijke
* inleiding-hooglied-c/ Een uitnodiging tot een mystieke reis

Dit artikel hoort bij: een mystieke reis door het Hooglied

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 1 augustus, 2025

3 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Hooglied

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek