INLEIDING Hooglied b

Dit artikel hoort bij: een mystieke reis door het Hooglied

Het mysterie van ontmoeting — tussen het menselijke en het goddelijke

Liefde, in het Hooglied, is nooit statisch. Ze beweegt, trekt zich terug, roept, ontwijkt, verschijnt — en verdwijnt weer. Er is geen moment van volledige beheersing of bezit. De geliefden komen elkaar steeds opnieuw tegen in het spanningsveld tussen nabijheid en afstand. Het is een spel, een dans, waarin elke aanraking tegelijk vervult en wekt.

“Ik slaap, maar mijn hart is wakker.”
Een fluistering in de nacht. Een schaduw aan de deur. Het beeld van de geliefde die klopt, maar geen antwoord krijgt, legt een paradox bloot die velen zullen herkennen: hoe nabij iemand kan zijn, en toch buiten bereik blijft. Hoe groot het verlangen kan zijn, en toch gepaard gaat met aarzeling, met de angst voor het verliezen van wat juist zo kostbaar is.

De deur is gesloten. Niet uit onwil, maar uit schroom, kwetsbaarheid, misschien zelfs zelfbescherming. En toch klopt daar iemand — niet zomaar een minnaar, maar een spiegel van het diepste verlangen. De handen druipen van mirre, het slot is gezalfd met geur. Dit is geen gewone ontmoeting. Dit is een heilige aanraking, op het grensvlak van zichtbaar en onzichtbaar.

De Geliefde roept niet alleen tot de ander, maar tot het deel in onszelf dat zich verscholen houdt. Dat wacht op aanraking, maar huivert voor overgave. Dat verlangt naar eenheid, maar ook de veiligheid van scheiding kent. In deze bewegingen ontstaat een dans: een ritmisch spel van toekomen en terugtrekken, van openbreken en opnieuw gesloten worden.

Toch is dit geen wrede afstandelijkheid. Het is een pad. Een zuivering van projectie. Een ontmoeting die ons leert dat liefde pas echt is wanneer ze vrij is. Wanneer ze niet bezit, maar uitnodigt. Niet claimt, maar aanbidt.

En wie zich durft over te geven aan deze stroom, merkt iets op: dat de grens tussen zichzelf en de ander begint te vervagen. Dat er momenten zijn waarop de geliefde geen ander meer is, maar een aanwezigheid in het eigen hart. Dan wordt liefde geen relatie, maar een staat van zijn. Een dans waarin het onderscheid tussen ik en jij, tussen lichaam en ziel, begint op te lossen.

Zo nodigt het Hooglied uit tot een ontmoeting voorbij de buitenkant. Een ontmoeting die misschien nooit volledig ‘plaatsvindt’, maar altijd gaande is. Een zoektocht die niet eindigt in bezit, maar in verwondering. En in die verwondering — zacht en ongrijpbaar — gloort de eenheid waarnaar we heimelijk altijd al op weg waren.

Lees ook:
* inleiding-hooglied-a/ De essentie van het Hooglied — een poëtische uitnodiging
* inleiding-hooglied-b/ Het mysterie van ontmoeting — tussen het menselijke en het goddelijke
* inleiding-hooglied-c/ Een uitnodiging tot een mystieke reis

Dit artikel hoort bij: een mystieke reis door het Hooglied

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 1 augustus, 2025

3 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Hooglied

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek