Ik heb besloten

IK HEB BESLOTEN
om geen mondkapje meer te dragen.

(Gelieve dit op kalme toon te lezen. Rustig, in het tempo zoals het ook geschreven is. Met een adempauze als start, alsjeblief)

Een verstikkend gevoel overviel me op het moment dat ik in de supermarkt bij de kassa aanschoof. Om me heen gezichten achter mondkapjes alsof het nooit anders is geweest. Een bangmakende eenzaamheid die ik voelde te midden van de vele mensen om me heen. Al heel veel langer voel ik me triestig, machteloos en opstandig tegelijk bij het zien van de surrealistisch wereld, waarin we terecht zijn gekomen. Nu ineens werd het teveel…

auteur: Jan Duijf
datum: 22 maart 2021
website: facebook

IS DIT ECHT?
Mondkapjes die slordig om een kin hangen, al tig keren verfrommeld uit een jaszak gehaald. Voorschriften over hoe een kapje te gebruiken is daarbij in het hoofd van de eigenaar al lang de gedachte niet meer. ‘Zolang er maar een lapje voor hangt’, wel. De gedachte aan een boete eveneens. Met hygiëne heeft het weinig van doen.

Op straat aangekomen hetzelfde beeld. Mondkapjes op de fiets. Op het gezicht van een chauffeur, alleen in zijn auto. Of gisteren in het bos, wandelend met mondkapjes in de wind. En op straat met gesloten winkels en horecazaken op de achtergrond als triest decor. Is dit echt?

Een jaar lang dezelfde angstberichten. Steeds weer nieuwe cijfers. Iedere dag, en altijd alarmerend. Alléén maar alarmerend. Geven besmettingsgetallen daar geen aanleiding toe dan is er altijd wel een mutant die op zijn beurt staat te wachten . Passend in een niet aflatende angstcarrousel met het kapje als de nieuwe etiquette, mutaties en nieuwe cijfers als de constante motor er achter.

ROL
Verschillende gevoelens vechten om voorrang. Niemand die durft te zeggen dat de massaal gedragen mondkapjes niet volgens voorschrift worden gedragen en dat we daarmee met zijn allen een virus voor de vorm bestrijden. En iedereen die het weten kan.

Het voelt als een toneelspel waarin niemand een rol heeft gevraagd, maar iedereen ze accepteert. Een rol in de uitvoering van een beleid dat aan alle kanten rammelt, waarbij kleine en grote schandalen voortdurend over elkaar heen struikelen. Met angst door getallen waarvan niemand zich afvraagt of ze kloppen.

WEG KWIJT
Er is zoiets als de psychische staat waarin je verkeert, waarin je zelf de mate van zingeving bepaald van de wereld om je heen. Dit begrip van de wereld, kort gezegd je gezonde boerenverstand als kompas dat de richting duidt waarop je mag vertrouwen, werkt dat niet meer?
Ben ik de weg kwijt?
Is de wereld om me heen de weg kwijt?

ANGST EN LOGICA
Het afgelopen jaar is aan ons voorbijgetrokken als een aaneenschakeling van zaken waarover fundamentele vragen aan de kant werden gezet. Over dubieuze besluiten, tegenstrijdige maatregelen en onzinnige uitkomsten. Over disproportioneel beleid dat eenkennigheid en incompetentie etaleerde en logica ontbeerde. Over de gretigheid waarmee angst tot management wordt gemaakt. En waar angst steeds weer de gladmaker is om voorgaande oneffenheden weg te strijken. Nieuwe ververste angst, zo lijkt het, om te laten vergeten dat de vorige niet klopte.
Het was die verontwaardiging die ik voelde toen het me teveel werd achter mijn mondkapje daar bij de kassa. Omdat het me niet meer lukt om geloofwaardig in te stemmen met een wereld die ongeloofwaardig is.

ONTKENNER
Ik ontken niet dat je aan corona dood kunt gaan of dat het je blijvend kan toetakelen, waarover ik weet uit eigen kring. Ik ontken ook niet dat je óók dood kunt gaan aan duizenden andere dingen. Ik ontken niet, ik accepteer daarmee dat het leven eindig is.

Wat ik niet accepteer is dat logisch denken hoort op te houden op het moment dat het ongewenst blijkt, als serieus afwijkend geluid de verdachtmaking van complot of soortgelijk over zich heen gelegd krijgt. En daarmee tot onontvankelijk wordt verklaard. Achteloos genegeerd, ongeacht de inhoud.

GEZICHT
Ik wil mijn mondhoeken laten zien, mijn gezicht en daarmee iedere dag weer de wereld ‘gedag’ zeggen. De wereld omarmen met het vertrouwen dat ík er aan meegeven wil. Om me daardoor de ruimte te geven om méér Jan te kunnen zijn dan de dag ervoor. Dat heet groeien. Zolang je leeft. En dat er een grens aan is weet ik.

Tot het zover is wil ik lyrische vrijheid voelen. De vrijheid om iedere nieuwe dag toe te zingen met al zijn risico’s. Dat wat iedere dag weer spannend en de moeite waard maakt. Dat wat leven heet.

Ik ben geen ontkenner van een virus.
Ik ben erkenner en verkenner van het leven er omheen.
Zonder mondkapje vanaf nu.
Jan Duijf


Wil je meer weten over dit onderwerp?
Kijk op: https://www.dinekevankooten.nl/tag/politiek/
Voor een overzicht kijk op: https://www.dinekevankooten.nl/archief/overzicht-great-reset-corona/

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 26 maart, 2020

4 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Politiek en Maatschappij

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek