Het waardeloze stro

(een kerstverhaal)

Ik was gezaaid uit één haverkorrel.
Een enkel begin.
Niet meer dan dat.
Mijn halm groeide, rekende op licht, dronk regen, en boog uiteindelijk onder de zwaarte van vijftien korrels — vijftien levens die ik had gedragen zoals een moeder haar kinderen draagt: zwijgend, trouw, vanzelfsprekend.

Toen kwam de zeis.
Te snel om te beseffen dat mijn zomer echt ophield.
Ik werd neergehaald, opgeraapt, gestapeld.
Geschud, gedroogd, en alles wat mij graan maakte, werd weggenomen.
Wat bleef was stro: het lege omhulsel van wat eens vol belofte was.

De boer bracht mij naar de stal.
Een donkere plaats.
Vol zachte geuren en verborgen zuchten.
De dagen in de stal leken eindeloos.
Dieren liepen over me heen, hun warme lijven merkten mij niet eens op.
De boer strooide steeds nieuwe bundels naast me — jonger, frisser, sterker.
En ik, ik zakte langzaam weg in de grond van de stal.
De zomer lag ver achter me.
De wind kende mijn naam niet meer.
Ik was bijna niets.

Ik dacht: dit is het einde van stro.
Eerst warm, dan nuttig, dan vergeten.
Zo gaat het.
Zo hoort het misschien.
Maar het deed pijn.
de pijn dat je niets meer betekent.

Tot die nacht.
De deur ging open.
Koud.
Hard.
Een nacht die niet vriendelijk wilde zijn.

De man die binnenkwam zag er wanhopig uit.
De vrouw bij hem nog meer.
Ze hield zich vast aan zijn arm alsof ze anders om zou vallen.
Ik hoorde haar ademen — kort, scherp — alsof elke ademtocht een gevecht was.
“Hier dan maar,” fluisterde de man.

Hij keek om zich heen.
Nergens comfort.
Nergens warmte.
Hij zakte op zijn knieën.
Zijn handen gleden over de grond.
Hij raapte mij op.
De restjes van mij.
De laatste halmen die ik nog was.
“Het moet,” fluisterde hij.
“Het is niet veel… maar het moet.”

Hij maakte een bedje van me.
Een dun, armzalig bedje.
Ik schaamde me.
Voor mijn broze lichaam.
Voor mijn bijna-vergaan-zijn.
Voor het feit dat ik niets meer was dan wat resten.

En toen — heel plots — was Hij daar.
Het Kind.
Hij werd op mij gelegd.
Op wat ik niet eens meer durfde stro te noemen.

En op het moment dat Zijn huid mijn halmen raakte, voelde ik het ongelooflijke:
mijn einde werd omgekeerd.
Mijn vergaan werd begin.
Mijn rest werd bron.

Ik voelde een warmte door Hem heen.
Licht dat niet straalde maar groeide.
Diep van binnen.
In mij, juist in mijn wegkwijnende vezels.

Ik — het stro dat opraakte —
werd het eerste nest van iets dat niet ophoudt.
Nooit.

En terwijl de nacht buiten gewoon bleef,
werd ik binnen iets anders:
niet opgemaakt,
niet vergaan,
maar begonnen.

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 30 november, 2025

3 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek