Zwart-wit communicatie

In gesprekken kies ik vaak voor heldere, zwart-wit uitspraken. Niet omdat ik denk dat ik de waarheid in pacht heb, maar juist omdat ik zoek. Mijn standpunten ontstaan vanuit een persoonlijke zoektocht — gevoed door ervaring, kennis en reflectie. Die scherpe formulering helpt mij om helder te denken en mijn gedachten te ordenen. Niet om te overtuigen, maar om mijn uitgangspunt zichtbaar te maken.

Ik ben een beelddenker. Voor mij betekent dat dat ik vooral denk in sterke, duidelijke beelden en lijnen. Nuanceren met zachte woorden als misschien, mogelijk, wellicht of eventueel werkt niet goed voor mij; die woorden vervagen mijn gedachten en verstoren mijn denkproces. Daarom spreek ik zwart-wit: niet omdat ik het zeker weet, maar omdat het me helpt te zoeken, te begrijpen en grip te houden in de mist.

Een zwart-witte uitspraak van mij is geen eindpunt, maar een tussenstation. Geen oordeel over hoe jij het zou moeten zien, maar een uitnodiging: “Dit is waar ik nu sta — waar sta jij?”

Toch merk ik dat deze manier van communiceren soms weerstand oproept. Mensen horen de scherpte van de vorm, maar missen de ruimte die ik wil geven. Ze stappen uit het gesprek, nog voordat het echt begonnen is. Dat is jammer, want zwart-wit communicatie is voor mij geen oordeel, maar een uitnodiging: dit is mijn positie op dit moment — waar sta jij?

Ik weet dat de wereld complex is. Ik vereenvoudig die niet, maar probeer er wél structuur in aan te brengen. Duidelijkheid voorkomt misverstanden. Het dwingt mij tot zorgvuldigheid en onderbouwing. Tegelijk blijft mijn uitgangspunt: ik weet het niet zeker. Mijn zwart-wit uitspraken zijn geen eindpunt, maar tussenstations in een voortdurend proces van denken, leren en bijstellen.

Als mijn helderheid botst met jouw gevoel, laten we dan daar beginnen. Niet met aannames over elkaar, maar met vragen. Want voor mij begint de echte dialoog pas als we beiden bereid zijn verder te kijken dan de vorm — naar de bedoeling erachter.

Lees hier verder over mijn missie en mijn visie

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 4 maart, 2025

2 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Persoonlijke ontwikkelingShorts

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek