Verplicht vreemdgaan

Waarom Vreemdgaan (Bijna) Onvermijdelijk Is Voor Wie Zijn Ziel Verloren Is
Er zijn mensen die alles hebben.
Een mooi huis, een succesvol bedrijf, een partner, kinderen, status.
Ze worden geprezen, bewonderd, gevierd.
En dan…
gaan ze vreemd.

Waarom?
Waarom riskeert iemand alles voor een affaire, een instinctieve impuls, een ‘vergissing’ die vaak meer zegt dan men durft toe te geven?

Niet omdat ze niet loyaal willen zijn.
Niet omdat ze hun partner niet waarderen.
En zeker niet omdat ze ‘gewoon hun lusten volgen’.
Nee, de echte reden ligt dieper. Veel dieper.
Die ligt bij de ziel.

De ziel als vergeten vertrekpunt

Wanneer je leeft zonder verbinding met je ziel, leef je vanuit een leegte.
Je bouwt dan een leven om iets te bewijzen – niet om iets te belichamen.
Je wilt gezien worden of geprezen omdat je dan bestaansrecht hebt.
Je maakt keuzes met je verstand en je wil, maar je gevoel blijft achter.
De binnenwereld is stil, koud, ongezien.
En dus ga je zoeken. Naar warmte. Naar vuur. Naar contact.

In dat zoeken ontstaat het verlangen naar iets of iemand die je aanraakt.
Niet lichamelijk, maar existentieel.
Iemand die je even laat voelen dat je leeft.
Dat je bestaat.
Dat je meer bent dan de rol die je speelt.

Succes zonder ziel is een lege troon

De mensen met wie ik werk – leiders, directeuren, ondernemers – zijn vaak uitzonderlijk succesvol.
Ze hebben geleerd hoe de wereld werkt.
Hoe je resultaten haalt, hoe je teams leidt, hoe je winst maakt.
Maar succes, zonder innerlijke bedding, is als een troon zonder koning.

En in de leegte van dat koningschap, ontstaat dorst.
Een diepe, stille, schaamtevolle dorst naar betekenis.
Naar erkenning.
Naar verbondenheid.
Naar aanraking in hun diepste wezen.

Vreemdgaan als symptoom, niet als probleem

Vreemdgaan is geen moreel falen.
Het is een existentiële schreeuw.
Een noodkreet van de ziel die zegt: Ik wil leven. Ik wil voelen. Ik wil mezelf weer herkennen in mijn eigen bestaan.

Wie vreemdgaat is niet per se een slechte partner.
Maar wel vaak een verdwaald mens.

De affaire is geen probleem. Het is een symptoom.
Het laat zien dat iemand is gaan leven zonder binnenwereld.
Zonder vuur.
Zonder bezieling.
Iemand is zichzelf ten diepste kwijt en
probeert zichzelf in de affaire ten diepste te voelen.

Dan móet je wel vreemdgaan…

Als je een leven leeft dat uiterlijk klopt maar innerlijk niet resoneert…
Als je keuzes maakt voor het applaus van buiten en niet de stem van binnen…
Als je nooit hebt stilgestaan bij de vraag: Wie ben ik werkelijk, en wat doet ertoe voor mij?
… dan moet je wel vreemdgaan.

Niet per se met een ander mens.
Soms ga je vreemd met je werk.
Met succes.
Met geld.
Met drank.
Met prestatiedwang.

Je gaat vreemd met alles wat je tijdelijk een gevoel van heelheid geeft –
terwijl je in essentie jezelf verlaten hebt.

De uitnodiging: terugkeren naar jezelf

Wat als vreemdgaan niet zozeer een daad is, maar een richting?
Een richting weg van jezelf?

En wat als de werkelijke beweging die gemaakt moet worden, niet die is naar een ander,
maar naar binnen?

De ziel wacht.
Niet om je te veroordelen.
Maar om je thuis te brengen.
In wie je bent.
In wat je werkelijk verlangt.
In het vuur dat jij vergeten bent.

Slot

Vreemdgaan is een roep van de ziel.
Een fluistering die is gaan schreeuwen.
Niet om je kapot te maken,
maar om je wakker te maken.

Zodat je de vraag eindelijk stelt:
Leef ik eigenlijk nog wel van binnen?


De Heilige Ontsnapping: Hoe Spirituele Vroomheid Soms Zelfverloochening Is

Niet iedereen die zijn ziel mist, gaat vreemd.
Niet iedereen zoekt vervulling in een affaire, een geheim, een verboden verlangen.

Sommigen zoeken het in het heilige.
In God.
In meditatie. In stilte. In spiritualiteit.
In vasten, retraites, celibaat, zuiverheid, discipline, soberheid.
In het transcendente.

Maar ook dat kan een vorm van vreemdgaan zijn.
Een subtiele, haast onzichtbare vorm van zelfverraad.
Een omweg die lijkt op thuiskomen,
maar in werkelijkheid een omheining is –
tegen verlangen, tegen vuur, tegen levendigheid.

De Ziel vraagt niet om perfectie, maar om bewoning

Een mens die niet bij zijn ziel durft te zijn, zoekt iets om dat te vervangen.
Sommigen vullen de leegte met succes of verslaving.
Anderen vullen diezelfde leegte met devotie.

Maar in beide gevallen is het een ontwijking.
Een manier om het rauwe, het onvolmaakte, het menselijke –
dat wat de ziel écht raakt – niet te hoeven voelen.
En het zelfs te onderdrukken.

Ze kleden het mooi in.
Ze spreken over verlichting, over loslaten, over het ego overstijgen.
Maar wat er eigenlijk gebeurt,
is dat ze zichzelf verlaten onder het mom van heiligheid.

Van Ziel naar Zelfverloochening

Er is een vorm van spiritualiteit die levend maakt, die aardt, die verbindt.
Maar er is ook een vorm die afsnijdt.
Die het lichaam wantrouwt.
Die verlangen veroordeelt.
Die vuur inruilt voor rust.
Die liefde verwart met gelijkmoedigheid.

Dat is geen spirituele groei.
Dat is een geestelijke ontkoppeling.
Een gecastreerde ziel.

Je kunt niet in verbinding leven als je afgesneden bent van je verlangen.
Verlangen gaat over leven, over passie, over inspiratie en creativiteit

De mens die zijn verlangen heeft onderdrukt, raakt vervreemd van zichzelf.
En dus ook van de ander.
Van het leven.
Van het heilige zelf.

Castratie als heilig symbool

Het is oud, dit patroon.
Religies hebben het eeuwenlang gevierd.
Celibaat. Ascese. Zelfkastijding.
De heilige die zijn verlangens overwon, werd gezien als voorbeeld.

Maar in werkelijkheid was hij vaak slechts verdoofd.
Dapper – maar niet levend.
Gehoorzaam – maar niet vrij.
Rustig – maar niet in vuur en vlam.

De ziel wil niet worden beheerst.
Ze wil worden bewoond.

De illusie van zuiverheid

Zuiverheid is geen deugd als het vuur ontbreekt.
Dan wordt het een harnas.
Een vorm van controle die verwart wordt met wijsheid.
Maar het is geen wijsheid.
Het is angst.

Angst om te voelen.
Angst om te verlangen.
Angst om toe te geven dat je iets mist,
dat je leeg bent vanbinnen,
dat je jezelf kwijt bent geraakt onder de dekmantel van spiritueel leven.

De schaduw van het Licht

Iedere spirituele zoektocht heeft een schaduw.
Juist daar waar het licht het felst schijnt,
kan de schaduw het diepst zijn.

De mens die zijn ziel niet durft te betreden,
kan zichzelf in een tempel opsluiten.
Met een glimlach.
Met kaarsen.
Met gebed.
Met lofprijzing en aanbidding.

Maar het is geen bevrijding.
Het is een gevangenis met wierook.

De uitnodiging: Heilig én Menselijk

De ziel wil vuur.
Ze wil waarheid, rouw, verlangen, liefde, schaamte, vreugde, angst, schoonheid, tekort, hunkering.

De ziel wil het hele palet van het mens-zijn.
Niet alleen het licht, maar ook het duister.
Niet alleen het serene, maar ook het rauwe.

Ware spiritualiteit gaat niet over het uitsluiten van het menselijke,
maar over het belichamen ervan.
Over het heilige vinden in het aardse.
Over het vuur niet temmen, maar er thuis in leren zijn.

Slot: Castratie of Creatie

Wie zijn verlangen offert op het altaar van heiligheid,
loopt het risico zijn ziel te doden.
Hij leeft dan wel ‘juist’, maar niet waarachtig.

Spiritualiteit zonder ziel is zelfverloochening.
Beheersing zonder bewoning is steriel.
Rust zonder vuur is leeg.

De uitnodiging is niet om je verlangen te onderdrukken,
maar om het te integreren.

Niet om jezelf te castreren,
maar om creatief te worden.

Zodat het heilige weer mens wordt.
En de mens weer heel.

LEES OOK:
* werk-ziel-zaak-en-bezieling/
* dieren-en-engelen/

Leesbril
Dineke van Kooten

door: Dineke van Kooten

Gepubliceerd in: 25 april, 2025

7 min lezen

Dit artikel heeft de volgende tag(s):

Persoonlijke ontwikkelingSpiritualiteit

Inzichten

Gerelateerde artikelen

Man-vrouw
De kracht van verbondenheid
Ik was onlangs op een congres en ik keek: de spreker was daar samen met zijn vrouw. Wat mij raakte, was de eenheid die ik tussen hen voelde. Hij stond daar niet alleen. Naast zijn uitgesproken onderbouwde visie werd ik ook geraakt door de kracht van hun verbondenheid. Het opvallendste aan die waarneming is één zin: hij stond daar niet alleen. Ik die hem niet kende, zag hem spreken en merkte iets op tussen twee mensen. Wat ik zag, zat dus niet in
Man-vrouw
Waar je werkelijk gezien wordt
De rangorde Begin oktober verscheen Vriendschap van socioloog Beate Völker, met als ondertitel: alles over de belangrijkste relatie in ons leven. In het Nederlands Dagblad zegt ze het nog scherper. (https://www.nd.nl/nieuws/nederland/1335497/vriendschap-is-voor-de-samenleving-belangrijker-dan-het-huwel) Voor de samenleving is vriendschap belangrijker dan het huwelijk, omdat een huwelijk ‘veel minder zicht biedt op andere perspectieven’. In een vr
Dineke
Sara lachte
Twintig jaar na de kapel in Gent Langs het water Een paar weken geleden ging ik drie dagen alleen weg met de camper. Ik zocht plekken aan de waterkant, maar reed ze voorbij, de een na de ander. Bij elke plek kwam dezelfde vraag: hier, of verderop? Verderop was het misschien mooier, of stiller, of minder in het zicht. Ik reed door tot ik mezelf dwong de motor uit te zetten. Toen zat ik daar, en wist niet wat ik moest doen. Moest. Het woord staat e

Verder

Waar wil je beginnen?

Lees verder in een van de boeken, kom naar een programma of verdiepingsdag, of krijg nieuwe artikelen en podcasts in je mailbox.

Bekijk de programma's Koop een boek